Help kinderen met een beperking aan medische zorg en onderwijs op de afgelegen riviereneilanden in Bangladesh.
Kinderen met een beperking in Bangladesh vallen vaak buiten de boot. Door onwetendheid worden zij buitengesloten en krijgen ze niet de zorg die ze nodig hebben. Met voorlichting en fysiotherapie kan een lokaal zorgteam dit aanpakken.
Zo verdwijnt het stigma, krijgen kinderen de juiste medische hulp en kunnen ze net als Mona in het verhaal hieronder weer meedoen. Helaas zijn er nog meer kinderen die deze zorg hard nodig hebben.
Voor veel kinderen betekent de zomer samen buitenspelen. Maar voor de vijftienjarige Mona in Bangladesh was dit lange tijd ondenkbaar.
Zij heeft cerebrale parese. Hierdoor kreeg zij te maken met afwijzing en eenzaamheid. Mensen in haar dorp zien een beperking vaak als straf. Zo worden veel kinderen ten onrechte buitengesloten.
Op de afgelegen riviereilanden ontbreekt vaak de basale zorg. Hulpverleners trekken er daarom per boot op uit om fysiotherapie en medische begeleiding te geven aan kinderen die dit nodig hebben. Daarnaast geven zij voorlichting aan de inwoners. Dit zorgt voor meer acceptatie. Daardoor zijn kinderen niet langer eenzaam, maken ze weer vrienden en kunnen ze naar school.
Het project richt zich op de afgelegen riviereilanden, zogeheten chars, in het noorden van Bangladesh (in de Brahmaputra rivier).
De lokale partner Friendship Bangladesh werkt met Bengaalse hulpverleners. Zij bezoeken de eilanden per boot, leiden eilandbewoners op tot docent en werken samen met de gemeenschap aan acceptatie en zorg.
De eilanden zijn laag en veranderlijk. Bij hevige regenval of cyclonen overstromen ze, waardoor eilanden soms volledig onder water verdwijnen en mensen snel moeten vertrekken.
De lokale partnerorganisatie maakt gebruik van ‘veranda-scholen’ bij bestaande huizen. Dit zijn scholen opgebouwd op de veranda van een huis. Daarnaast bouwen ze demontabele scholen die in een paar uur uit elkaar geschroefd kunnen worden en na het water. Nadat het water weer is gezakt kan de school snel weer worden opgebouwd.
Naast het gebrek aan medische zorg, heersen er lokaal stigma’s. Sommige mensen zien een beperking als een straf, waardoor kinderen zoals Mona gepest worden en noodgedwongen thuisblijven. Bij Mona is dit inmiddels gelukkig verholpen.
Terwijl fysiotherapeuten de kinderen medisch begeleiden, worden er ook gesprekken met de familie en de gemeenschap gevoerd om stigma’s aan te pakken. Door deze voorlichting kantelt het beeld en groeit de acceptatie.
Naast de uitbreiding naar 40 nieuwe eilanden, nodigt de lokale partner geregeld de Bengaalse overheid uit op de eilanden. Het doel is om lokale en regionale overheden te overtuigen om een inclusiever beleid te voeren voor alle inwoners.