In het Keniaanse dorp Kangundo maakt niemand zich erg druk om de kinderen. Ouders zijn bezig met overleven en de overheid heeft belangrijkere zaken aan haar hoofd. Onderwijs is er alleen voor wie het kan betalen. Drie vrouwen namen het initiatief om dan maar zelf voor arme kinderen te zorgen. En u, u kunt hén weer helpen…

Dochter Jemmimah en moeder Florence in Kenia

Bekijk de video (2 minuten): dochter Jemmimah en moeder Florence zetten zich vol in voor de kinderen in hun geboortedorp.

 

Ik steun het plan van Jemmimah

Hoe het allemaal begon…

Hanneke van Bruggen
Hanneke van Bruggen

Vijftig jaar geleden werkte Hanneke van Bruggen als ergotherapeut in de gehandicaptenzorg in Kenia. Ze werkte samen met de vader van Jemmimah. “In 2007 kreeg ik een brief van haar dat hij was overleden en of ik wilde helpen een school op te zetten in een sloppenwijk in Nairobi”, vertelt Hanneke. “Als je zomaar vanuit het niets zo’n vraag krijgt, heb je wel je twijfels. Toch was ik nieuwsgierig. ‘Kom maar met een projectplan’, zei ik tegen Jemmimah.”

Met vallen en opstaan

De jonge Jemmimah had nauwelijks kennis van computers, laat staan van het schrijven van plannen of het opzetten van een school. “Ze is het allemaal gaan leren en ze kwam met een realistisch plan, dat ik wel moest proberen.” Zo werd de eerste school opgezet in Nairobi. Met vallen en opstaan. “Er kwamen jeugdbendes langs om de stenen te stelen en er was veel corruptie. Maar Jemmimah bleek een heel sterke vrouw met veel doorzettingsvermogen”, vertelt Hanneke. “En ze heeft een hart van goud.”

Jemmimah bleek een heel sterke vrouw met veel doorzettingsvermogen

Tien jaar geleden is Jemmimah samen met haar moeder een tweede school begonnen, ditmaal in het dorp waar ze vandaan komt: Kangundo. Hanneke: “Er is veel armoede in dit gebied en weinig aandacht voor verbetering. In talloze gezinnen is sprake van alcoholverslaving, geweld en misbruik. Meiden raken vaak op jonge leeftijd zwanger. Voor deze kinderen is school de enige veilige plek.” De school begon achter een markt, met donkere klaslokalen en slechte sanitaire voorzieningen. Het was er gevaarlijk met drugsdealers voor de deur. De inspectie sloot dit gebouw.

Rose uit Kenia

Bekijk de video (2 minuten): Rose is één van de kinderen waar Jemmimah zich voor in zet. Rose wil later verpleegster worden en kan niet wachten tot de nieuwe school er is.

 

Ik help mee, zodat de droom van Rose uitkomt

Een centrum voor baby’s tot tieners

“Met hulp van mijn stichting Fapadag hebben Jemmimah en haar moeder een organisatie opgericht en een stuk grond voor de bouw van een nieuwe school gekocht. Corona gooide roet in het eten: alle scholen zijn dicht tot minstens 1 januari. Ondertussen lopen de kinderen rond op straat. Ze krijgen geen les en ook niet de dagelijkse maaltijd die ze anders op school kregen. Ze lopen gevaar en hunkeren naar onderwijs.”

Er moet dus zo snel mogelijk een nieuwe school gebouwd worden. “In drie maanden kan het gebouw er staan, best snel dus”, legt Hanneke uit. “Het wordt eigenlijk een onderwijscentrum. Baby’s en kleuters worden er opgevangen. Er komt basisonderwijs en jongeren leren er een vak. Mijn eigen stichting is klein, dus ik heb bij Wilde Ganzen aangeklopt voor extra hulp. Samen kunnen we het geld bij elkaar verzamelen. Daarna redden Jemmimah en haar organisatie zichzelf. In Nairobi draait hun school al jaren zonder buitenlandse hulp. Ze werken samen met organisaties in de buurt, verkopen zelfgemaakte spullen en koken de schoolmaaltijden met de zon als warmtebron.”

 

 

 

Veelgestelde vragen

Onderwijs is natuurlijk een belangrijke taak voor de overheid, in ieder land. Waarom dan toch investeren in het opzetten van een nieuwe school?

In Kenia heb je verschillende soorten scholen. Er zijn staatsscholen, privéscholen en informele scholen. Op de eerste twee scholen moeten de kinderen een uniform dragen en/of schoolgeld betalen. Als ouders dit niet kunnen betalen, kunnen kinderen niet naar school. Dat overkomt ongeveer zeventien procent van alle kinderen in Kenia. Voor deze kinderen zetten Jemmimah en haar moeder in het dorp Kangundo een school op, zodat ook zij onderwijs kunnen krijgen. Ze hoeven geen uniform te dragen, er is geen verplicht schoolgeld, ouders dragen bij wat ze kunnen.

Tot voor kort werd er les gegeven in gehuurde panden. Op een van die locaties kwamen de kinderen in aanraking met drugsgebruik en geweld. Het huren van een gebouw is een dure en terugkerende kostenpost voor de organisatie en als je huurt zijn investeringen in een gebouw niet zinvol. De huur van het laatste pand is inmiddels verlopen, waardoor er nu helemaal geen plek meer is voor de school, dat maakt het probleem wel heel erg nijpend. Gelukkig is er al een stuk grond gekocht waarop gebouwd kan worden.

Het doel is om een eigen onderwijscentrum te bouwen om goed onderwijs te kunnen geven aan kinderen uit arme gezinnen. Met een nieuw gebouw kan de organisatie voldoen aan alle overheidsregels, waardoor de school officieel goedgekeurd kan worden en ondersteuning kan krijgen van de overheid.

Het nieuwe pand is geschikt voor 200 leerlingen en acht docenten. Ook kunnen straks tachtig ouders en  26 jongeren er trainingen volgen.

Het hele project kost 55.125 euro. Daarvoor wordt een centrum gebouwd met 24 lokalen en ruimtes, verdeeld over twee verdiepingen.

Op dit moment krijgen de kinderen geen les. Alle scholen in Kenia zijn gesloten tot minstens 1 januari 2021 vanwege strenge coronamaatregelen. We hopen daarom snel met de bouw te kunnen beginnen, zodat in ieder geval de eerste lokalen af zijn als de scholen weer open mogen.

Als de organisatie straks een eigen pand heeft, valt er een grote kostenpost weg, want er hoeft geen huur meer te worden betaald. Daarnaast verwacht men financiële steun te krijgen van de overheid, omdat aan alle eisen wordt voldaan. Maar nog veel belangrijker: de organisatie van Jemmimah, de Shammah Community Based Organization, haalt zelf veel geld op in eigen regio met de verkoop van groente, kippen, eieren, zeep en zelfgemaakte producten en wordt gesteund door ouders en rijkere mensen in Kenia zelf. Voor de dagelijkse gang van zaken heeft Shammah de afgelopen tien jaar nog nooit buitenlandse hulp nodig gehad.